شنبه ٢٨ مهر ١٣٩٧ فارسي|Deutsch
صفحه اصلی|سفر به ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
Title


  چاپ        ارسال به دوست

بیگانگی مسیحیان با جامعه خود یک خطر است

 

 

مصاحبه ای بین نماینده حزب سبز آلمان و روزنامه دي ولت

 

 

يكي از كارشناسان مذهب و از جمله سياستمداران حزب سبز آلمان ولكر بك در خصوص روند رو به کاهش جمعيت مسیحی و در مقابل افزایش چشمگیر جمعيت مسلمان در آلمان به اين نكته اشاره ميكند كه بر اساس اين آمار دولت بايد رويه اي بي طرف در مقابل اين دو گروه دینی اتخاذ كرده و در مراقبت و حمایت از هر دو به يك اندازه كوشا باشد. ولكر بك سخن خود در این مصاحبه را با این شعار آغاز نموده است: «نه تنها کلیسا بلکه مسجد و کنیسه برای روستا ها؟!!!» بسياری ولكر بك را سیاستمداری مذهبی که طالب نوعي بنيان حكومت دینی (مسیحی) است توصیف میکنند. و حداقل يك مطلب را در مورد او صادق می دانند و آن اين است كه این نماينده بلند مدت حزب سبز آلمان در سال 2013 با تفكری خاص و نامي  تحت عنوان سخنگوي سياسي مذهبي، داراي فراكسيون مخصوص به خود بوده است.

او در مصاحبه ی اخیر خود با روزنامه ی دی ولت در پاسخ به سوالی به این نکته اشاره کرده که افراد نميخواهند نه تنها به كليسا بلكه به مساجد و كنيسه نیز بروند. شورای مرکزی مسلمانان در حال حاضر  به دنبال پیگیری  به رسمیت شناختن انجمن های اسلامی به عنوان جوامع مذهبی در دادگاه عالی اداری برای ایالت نوردراین وستفالن میباشد و این موضوع از طرف دادگاه عالی در دست پیگیری است. ولکر بک، سیاستمدار سبز نظر بر تشکیل جوامع مذهبی دارد و بر این موضوع نیز همچنان تاکید می کند. او در حال حاضر ديگر مقامي در مجلس آلمان (بوندس تاگ) ندارد. ولکر بک با اينكه تحصيلات دانشگاهي اش در زمينه كارشناسی علوم مذهبي بوده است اما در مصاحبه یاد شده پرسش ها را بر اساس قانون اساسي آلمان جواب ميدهد.

***

·        روزنامه دي ولت: آقاي بك آلمان نياز به يك سياست دين شناختي خوب دارد و اين به عنوان محور اصلي اهداف شما نیزديده ميشود ولي آيا این نوع سیاست تا کنون وجود نداشته است؟

ولکر بک: البته سیاست دینی همیشه وجود داشته است، اما طی چندین دهه به عناوین مختلفی همچون یکپارچه سازی، سیاست گذاری قانونی یا سیاست گذاری داخلی مطرح شده اند. دولت ها همیشه تصمیم هایی گرفته اند که بر مؤمنان و آزادی های مذهبی تأثیر می گذارند. به همین دلیل است که ما با بازیگران سیاسی _ مذهبی مختلفی روبرو هستیم که منافع و برنامه های آنها در گروی گروه های مختلف از دولت ها تا اتحادیه های کارگری میباشد. همه این بازیگران هم چنین ادعایی ندارند که طبق سیاست های مذهبی عمل می کنند و به نوعی این سیاست ها را انجام می دهند اما با بررسی کوتاهی می توان به این دریافت رسید که به صورت خودآگاه یا گاهاً ناخودآگاه بر کرسی آن تکیه کرده اند.  در اصل ابتدا با شروع شدن سياست هاي مذهبي، فرد باید بتدريج به يك خودآگاهي و يك رشد و شکوفایی مذهبي برسد نه صرفاً بازیگری که نقش خود را به خوبی ایفا میکند.

·        روزنامه دي ولت: چرا اینطور است؟

ولکربک: برای مدت های طولانی در آلمان، دین به عنوان سیاست ثانوی در نظر گرفته شد. روند گرایش به سوی سکولاریزاسیون نشان می دهد که مسائل دینی از اهمیت کمتری نسبت به گذشته برخوردار هستند. در حال حاضر عموم جامعه به این درک رسیده اند که نه تنها سکولاریزاسیون، بلکه تکثیر و رشد دیگر گروه های ایمانی و مذهبی نیز از سوی دیگر در روند این کاهش تمایلات به مسائل کلیسایی دخیل بوده اند.

·        روزنامه دي ولت: این بدان معنی است که حدود 4 میلیون مسلمان در آلمان دین جدیدی را ایجاد کرده اند؟

بک: اول از همه، این مسئله به خود ما بستگی دارد که آیا ما خود خواهان حفظ حقوق مذهبیمان هستیم یا خیر. بر خلاف فرانسه ی سکولار، روابط آلمان میان دولت و مذهب مبتنی بر همکاری است. دولت آلمان به همه جوامع مذهبی برای توسعه مثبت در آموزش دینی، آموزش الهیات دانشگاهی و یا حمایت ازبخش های مذهبی زندان ها کمک می کند. همچنین قانون اساسی ما پیروان همه پیامبران دینی چون عیسی (ع)، موسی (ع)، محمد (ص) یا بودا را از هم تفکیک نمی دهد. پیشنهادات و قوانین یادر مورد تمام ادیان است و یا هیچ کدام.

·        روزنامه دي ولت: آیا ما باید سیاست توجه به گسترش جوامع مذهبی را جدی بگیریم؟

بک: به عنوان یک سیاستمدار از این موضوع  حمایت می کنم؛ زیرا شهروندان هر مذهبی در کشور ما بنا به قوانین وضع شده راحت تر زندگی می کنند. به عنوان یک مدرس نیز می توانم بگویم که اگر یک دولت  بخواهد برای چنین مواردی تصمیم  بگیرد، برای این پیشبرد اهدفی از این دست، نیاز به  مشارکت درست دارد. در حال حاضر اهداف مشترکی با کلیساها و انجمن های فرهنگی یهودی به دست آمده است.

·        روزنامه دي ولت: با وجود اینکه که برخی انجمن های سازمان یافته از سوی مسلمانان مدت هاست در آلمان به صورت شناخته شده در حال فعالیت هستند اما تا کنون درجامعه ما انجمنی اسلامی برای جوانان مسلمان به طوررسمی مورد تایید نیست.

بک: بله، بالای چهار انجمن وجود دارد که توسط شورای هماهنگی مسلمان و انجمن شیعیان سازمان یافته اند. دو انجمن از چهار انجمن با نام های شورای مرکزی و شورای اسلامی، سال ها است تلاش می کنند به عنوان شرکای دولت آلمان در دادگاه به رسمیت شناخته  شوند و بر اساس قانون فعالیت های خود را دنبال کنند که این  نیز بطور جدی درجلسه ای دردادگاه عالی اداری برای ایالت نوردراین وستفالن از لحاظ حقوقی به رسمیت شناخته نشد و درخواست این دو سازمان رد گردید. البته به نظر من این تصمیم تاحدی درست است، زیرا این انجمن ها با نداشتن قانونی شفاف و واضح درست و همچنین برآورده نکردن نیازهای جامعه مذهبی بطور کامل، از لحاظ حقوقی موجبات رد شدن این تقاضا را فراهم کردند.

·        روزنامه دي ولت: ریشه رد شدن درخواست چیست؟

بک: ما نگاهی به شورای مرکزی میکنیم این شورا شامل گروه های متفاوتی مانند شورای مرکزی اسلامی به نام IGD مرکزی مربوط به مسلمانان سنی میباشد و پس از آن مرکز Atib (متعلق به مسلمانان ترکیه) وجود دارد که ریشه در جنبش ملی گرای ترکیه دارد. این پرسش ها همیشه برای دولت مطرح می شود که  چگونه کشورهای خارجی این مراکز را کنترل می کنند؟ چه کسی بر روی آنها  نفوذ دارد؟ ناهمگونی خود این مراکز با یک دیگر و واضح نبودن نوع فعالیت آنها مجهولات زیادی را به وجود می آورد. تعریف آلمان ازاین اینگونه مراکز، سازمانهایی است با فعالیت های نامعلوم، تا مرکزی برای پاسخگویی به نیاز مومنان.

·        روزنامه دي ولت: وضعیت دیتیب به چه صورت است؟

بک: چیزی که در مورد دیتیب می دانیم اینست که این مرکز به صورت شخصی و همینطور از سوی سازمان مذهبی دیانت که مکان آن در شهر آنکارا ترکیه است تحت حمایت مالی قرار دارد.

·        روزنامه دي ولت: آیا شما همه چهار انجمن را وابسته به کشورهایی که خود را نماینده آنان میدانند میدانید؟

بک: بله، این چهار مرکز به طُرق مختلف به کشورهای مبدا خود وابسته هستند.اگر یک مرکز و یا جامعه مذهبی متهم به این باشد که به طور قطع از طرف شخصیت های سیاسی خارجی حمایت می شوند، خواه حزب یا انجمنی باشد، در واقع نمی تواند همکاری رسمی با آلمان داشته باشد.

·        روزنامه دي ولت: اما ایالت های آلمان همواره در تلاش برای احیا و بازیابی در جهت از سرگیری روابط خود با این مراکز بوده اند.

بک: شما با یک سوال اساسی روبرو هستید زیرا این اینجا این پرسش مطرح می شود که ما باید با مراکزی که با مسلمانان رابطه درستی ندارند و به نوعی کم کاری و کوتاهی در برابر جامعه مذهبی خود داشته اند وارد رابطه بشویم و آن ها را به رسمیت بشناسیم. در این صورت جامعه مذهبیون واقعی مسلمانان دچار کمبود و بی حمایتی قرار خواهند گرفت. ما ازدید خود افراد را به دو دسته تقسیم میکنیم. دسته ی اول افرادی که مذهبی هستند و به انجمن های مذهبی تعلق دارند. این افراد طبق قانون براي پرستش دین خود آزاد هستند. دسته دوم يعني افراد بی دین اين حق و اجازه را دارند تا بر اساس باورهای شخصی خود زندگی کنند. معمولاً باورهای شخصی اين افراد تاثیر محسوسي بر روی جوامع مذهبی نخواهد گذاشت. 

·        روزنامه دي ولت: محسوس به چه معنا؟ تفکیک این دو گروه را چگونه میبینید؟ در جمعه شبی که مسیحیان در سوگ مصلوب شدن مسیح بعد از ادای تکالیف مذهبی خود هستند، شب هنگام در حال بازگشت به خانه های خود با افراد مستی که از کافه ها با سروصدا و بدون رعایت قوانین بیرون هستند روبه رو میشوند.  افراد بی دین خود را به حالتی قهرمانانه به جامعه مذهبی نشان میدهند و قشر مذهبی بر این باور فرو میروند که جایی در سرزمین خود ندارند و بی رغبت به مهین خود میشوند. (توضیح: در آلمان در شب مصلوب شدن مسیح کلاب ها اجازه کار ندارند و مصرف الکل در این شب از بعد از ساعت 12 نوعی بی حرمتی و ساختار شکنی در بین افراد مسیحی تلقی میشود).

بک: درست است چنین احساسی در بین مسیحیان مانند زنگ خطری مي باشد که ما باید برای رفع آن فکری بکنیم. اما از لحاظ قانونی سیاست های مصالحه جویانه در این گونه موارد کارآمدتر است.

·        روزنامه دي ولت: پتانسیل برای درگیری وجود دارد، درست است؟

بک: بله، اما شما می توانید پتانسیل درگیری را با وضع قوانین درست از بین ببرید. قانون اساسی قصد دارد از آزادی های همه ی بخش های جوامع مردمي از جمله مسیحیان و غیر مؤمنان نيز حمایت کند. همه در برابر قانون برابر هستند و هر کدام اجازه ابراز عقايد خود را دارند. قانون باید میانه رو عمل کند و به افراد اجازه دهد که  در بالاترين سطح آزادي به ابراز عقايد خود بپردازند و به یک اندازه به سمت هر دو طرف حرکت کند.

·        روزنامه دي ولت: چگونه می توان به اختلافات مذهبی در مورد عدم برگزاری جشن و پایکوبی در شب آدینه ی نیک (مراسم یادبود به صلیب کشیده شدن مسیح) رسیدگی کرد؟

بک : در این مورد باید به آزادی های اجتماعی هر دو گروه (مذهبیون و افراد بدون اعتقادات مذهبی) فکر کنید. اگر افرادی یک مهمانی خصوصی همراه با موسیقی و پایکوبی البته بدون ایجاد مزاحمت داشته باشند، ممنوعیتی را ایجاد نمی کند و به عبارتی مخل قوانین صلح آمیز حاکم در این موارد بشمار نمیرود. نمیتوان کودکی را در تمام تعطیلاتش در حمامی حبس کرد و او را وادار به نظافت کرد.

·        روزنامه دي ولت: آیا سیاست های مذهبی در نظر گرفته شده راهی به سوی سکولاریزاسیون است؟

بک: نه، من شخصا نظر دیگری دارم. معنای سیاست مذهبی، آزادی مذهبی است. این به معنی آزادی از مذهب نیست، بلکه آزادی درمورد مسائل دینی است. در تمایی موارد بین مسیحیان و غیر مسحیان تعامل دو طرفه درچارچوب قانون وجود داشته است به عنوان مثال روز یکشنبه ای که از سوی دولت برای مسحیان تعطیل گردید جهت احترام به حقوق مسيحيان در نظر گرفته شد. این خود یکی از موارد همکاری دولت با جامعه مذهبی میباشد.

·        روزنامه دي ولت: این سخن شما را از سکولارهای رادیکال و همچنین بسیاری از مسیحیان محافظه کار جدا می کند.

بک: بله، سکولارهای رادیکال و مسیحیان محافظه کار، هر دوی یک هدف مشترک دارند: آنها تمایل جدی به جدایی دولت و کلیسا دارند و این جای تاسف دارد که مسحییان همواره ذهن ها را به زمان "پیدایش کلیسا" سوق میدهند و با غرور و پیروزی به دستاوردهای دوره ی قدرت کلیسا اشاره می کنند. سکولارهای رادیکال نیز مایل به خروج از بسیاری تعاملات با کلیسا هستند. آنان بر این باورند که کلیسا بدون رعایت قانون در خیلی موارد دخالت میکند.

·        روزنامه دي ولت: آیا این اتقاق نمی افتد و آیا شواهدی در این خصوص وجود ندارد؟

بک: ممکن است حتی اتفاق بیافتد اما تنها سوال این است که چگونه آنها را ارزیابی کنید. این اتفاق می تواند به عنوان یک استراتژی، به نوعی عاقلانه، توسط یک دولت سکولار بکار گرفته شود که ادیان در یک فضای سکولار بتوانند از طریق بسیاری از کانال با جامعه و دولت ارتباط برقرار کنند. این امر منجر به انسجام اجتماعی و تنوع در نوع تعامل خواهد شد. در عین حال، جوامع مذهبی از طریق همکاری و ارتباطات فرصت هایی را برای توسعه کسب می کنند. که این به نوعی وظیفه آنان نیز هست و صورت بدی ندارد.

·        روزنامه دي ولت: آیا شما این استراتژی را خطرناک ارزیابی نمی کنید؟

بک: نه، بلکه فقط با این راه دین، جامعه و دولت هماهنگ خواهد شد.

 

ملاحظه:

1.     این مصاحبه موجب برانگیخته شدن دیدگاههای متنوعی در میان کاربران سایت نیز شده است که برخی از موارد به شرح ذیل است:

o       جریانات سیاسی جدید در آلمان فضای مناسبی را جهت لابی کردن قدرتمندان ایجاد کرده است.

o       کاربر دیگری بر این باور است که "از زمانی که سختگیری راجع به رسمیت شناختن مراکز مذهبی بالاگرفته متقابلا تنش ها در آلمان نیز افزایش یافته است."

o       پیتر می گوید: "تنها موضوع مهم به رسمیت شناختن مراکز مذهبی نیست بلکه باید دید در آینده چه جهت گیری را از سوی این مراکز شاهد خواهیم بود." از نظر دیگری موضوع اصلی رعایت حقوق تمام انسان های دنیاست.

2.      دولت آلمان در دو دهه ی اخیر تلاش های زیادی را در زمینه ی صلح میان ادیان انجام داده است. پیشنه ی این تلاش ها به حملات 11 سپتامبر سال 2001 در نیویورک و واشنگتن بر می گردد. این حملات به نوعی دیپلماسی در سراسر جهان را تغییر داد. پس از این حملات یوشکا فیشر وزیر خارجه وقت آلمان در سال 2002 برای اولین بار یک نماینده برای گفتگو با جهان اسلام در مقام سفیر مقرر کرد. پس از تغییردولت در سال 2005 یک نماینده ی ویژه برای گفتگو بین فرهنگ ها در وزارت خارجه آلمان تعیین گردید. همچنین دولت آلمان طی "پیمان لیسبون" در سال 2007، در اتحادیه اروپا تعهد کرده است که گفتگوهای باز، شفاف و منظم با کلیساها داشته باشد. وزارات خارجه آلمان در سال 2017 کنفرانسی با موضوع صلح بین ادیان ترتیب داد. در این کنفرانس گروه های برجسته از ادیان مختلف دورهم گرد آمدند. سالن همایش بیش از 3000 شنونده را در خود جای داد که در میان آن ها به طور تقریبی نمایندگان مذهبی از تمام قاره ها حضور داشتند. کاردینال ها از آفریقا، اروپا و آمریکای لاتین، عالمان دین اسلام از عربستان سعودی، ایران (حجه الاسلام نواب)، کشورهای آفریقای شمالی، یهودی ها از ایالات متحده آمریکا و اسرائیل، پروتستانت ها از بیت المقدس و ایالات متحده آمریکا، و همچنان بودایی ها و هندوها. این کنفرانس با حضور خانم مرکل در شهر مونستر آلمان برگزار شد. مرکل در سخنرانی خود به این موضوع اشاره کرد که: "جنگ و خشونت به هیچ‌صورت قابل توجیه نیست." او اذعان داشت با علم به دشواری گفتگو میان ادیان، اما امروزه به ایجاد راه هایی برای بیشتر شدن این نوع گفتگوها نیاز مبرم است.صدراعظم آلمان اضافه کرد ادیان باید علیه خشونت و جنگ موضع گیری داشته باشند، هرچند به دلایل مذهبی به این جنگ و خشونت فراخوانده شده باشد. با این قبیل کنفرانس ها، سیاست آلمان به طور قابل توجهی فراتر از محدوده یک کشور بلکه در صحنه ی بین المللی جلوه گر خواهد شد.

 

https://www.welt.de/regionales/nrw/article170483573/Die-Entfremdung-der-Christen-waere-eine-Gefahr.html

 


١٦:٢٢ - 1396/10/27    /    شماره : ٦٩٦٤٢٥    /    تعداد نمایش : ١٤٥


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر:
 





جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
banners
Freitagskino

Call for Papers Zweite Internationale Konferenz zu Schiastudien

Der Islam & Deutschland

اطلاعیه مراسم مرثیه حسینی

Instagram (Iran_Kultur)

biblio

iqna

Reise in den Iran

Islamic Scolar schools

اسلام‌شناسی و الهیات اسلامی در آلمان

Iran-wissen

Iran & Kultur/website

مرکز فردوسی

studie

شرق شناسی

MenaLib

فصلنامه اشپکتروم ایران

Iran Today

دستورِ زبانِ پارسی

Islamic Republic News Agency

iranyad.ir

farsi

Botschaft

samantarjomah

فارسي بياموزم

اوقات شرعی

sazman

صفحه اصلی|سفر به ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت